Mam przed sobą prawdziwy skarb! To około osiemset stron niepublikowanych wspomnień Michała Bojarczuka, wspaniałego kronikarza, regionalisty oraz zasłużonego, wieloletniego dyrektora I Liceum Ogólnokształcącego im. Jana Zamoyskiego w Zamościu. Opisuje w nich w piękny, wartki, czasami emocjonalny sposób lata okupacji w Zamościu i na Zamojszczyźnie.

Spotkanie odbyło się przy pięknym, starym i drewnianym domu należącym do Bożeny i Marcina Gańskich: w roztoczańskich klimatach i krajobrazach: na szczebrzeszyńskim przedmieściu – Szperówka. Przybyło na nie kilkadziesiąt osób. Ludzie siedzieli sobie na drewnianych ławach przy domu, w letniej altanie i w różnych miejscach uroczego podwórka. Uśmiechnięci, odprężeni. Rozmawiali o różnych sprawach, sączyli czerwone wino. Wysłuchano kilku wierszy napisanych przez Bożenę Gańską, a potem odbyło się spotkanie autorskie z podróżniczką Elżbietą Wichrowską-Janikowską. Prezentowano też jej interesujące książki.

Były sympatyczkami różnych armii. Jednak w ich wspomnieniach można znaleźć współczucie dla wszystkich ofiar wojny, która w latach 1914–1918 przeorała Europę. Kobiety, które stworzyły te zapiski, nigdy się zapewne nie spotkały. Dzisiaj niewiele osób pamięta, o co tak naprawdę walczyły potężne, wielomilionowe armie. Nie pojmowało tego także wiele ówczesnych kobiet, które w powszechnym szaleństwie, panice, strachu, bezradności wobec przetaczającej się jak walec wojennej zawieruchy, potwornych strat – próbowały jednak zachować jakiś zdrowy rozsądek. Dlaczego? Skwitowała to w swoich zapiskach kilkunastoletnia Anna Kahan: „Dla mnie, wojna czy nie, życie jest drogocenne”.