Sto lat filmowych emocji w Zamościu

Kinoteatr Stylowy otwarto w 1926 roku w dawnym kościele oo. franciszkanów. Instytucja spełniała kilka funkcji, była salą kinową, teatralną, widowiskową, odbywały się w niej odczyty, koncerty, a nawet walki bokserskie. Nazwa Stylowy, dzisiaj niegramatyczna, odnosi się do kinoteatru. Przez lata zakorzeniała się w świadomości mieszkańców na tyle, że gdy powstało nowoczesne Centrum Kultury Filmowej, nikt nie odważył się jej zmienić.

Gdy kinoteatr „Stylowy” rozpoczynał swoją działalność, kino wyglądało zupełnie inaczej niż dzisiaj. Królowały filmy nieme, a wyjście na seans było wielkim wydarzeniem, pozwalającym zetknąć się z zupełnie nową, wywołującą niesamowite wrażenia, sztuką filmową. Na seanse przybywały tłumy. W 1930 roku pojawiło się kino dźwiękowe, a w 1938 kolorowe. W kolejnych latach zmieniały się projektory, standard obrazu i dźwięku, a wraz z nimi oczekiwania publiczności. Nie zmieniło się jedno – magia chwili, gdy na sali gasną światła i rozpoczyna się seans, który przenosi widzów w inną rzeczywistość.

Kino trzykrotnie przenosiło swoją siedzibę. W 1994 roku franciszkanie odzyskali kościół, w którym przez 68 lat mieściło się kino. „Stylowy” przeniesiono wówczas do wydzierżawionego przez miasto Garnizonowego Klubu Oficerskiego, przy ulicy Piłsudskiego. W 2010 kino „Stylowy” już jako Centrum Kultury Filmowej zainstalowało się w nowoczesnym obiekcie wzniesionym przez zamojski magistrat przy wsparciu funduszy unijnych. W pięciu klimatyzowanych salach, z wysokiej klasy sprzętem audiowizualnym, może jednocześnie zasiąść 760 widzów.

Dla wielu zamościan „Stylowy” to coś więcej niż tylko tytuły filmów i kolejne etapy rozwoju techniki kinowej. To także osobiste wspomnienia: pierwsza wizyta w kinie, seanse szkolne, spotkania z przyjaciółmi, randki czy długo wyczekiwana premiera. Przez sto lat przed ekranami zasiadały pokolenia. Historia kina splata się więc z historiami widzów.

Dzisiejsze Centrum Kultury Filmowej „Stylowy” jest spadkobiercą tej tradycji, choć pod względem technologicznym od kina sprzed wieku dzieli go niemal wszystko. Kino oferuje widzom najwyższą jakość obrazu i dźwięku oraz bogaty repertuar, obejmujący zarówno największe premiery filmowe, jaki i produkcje studyjne o szczególnych walorach artystycznych. W kinie odbywają się wydarzenia specjalne oraz spotkania w wybitnymi twórcami filmowymi, festiwale filmowe oraz przeglądy kina europejskiego i światowego. Na ekranie kinowym wyświetlane są koncerty, opery, spektakle teatralne, które pozwalają zamojskiej publiczności uczestniczyć w widowiskach największych scen świata.

100 lat to wyjątkowa okazja do świętowania. Uroczyste obchody jubileuszu 100-lecia odbyły się w Centrum Kultury Filmowej „Stylowy” 30 września 2026. Podczas gali odsłonięto tablicę upamiętniającą Andrzeja Bubełę – zmarłego w 2025 roku wieloletniego dyrektora zamojskiego kina, członka Rady Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej i wiceprezesa Stowarzyszenia „Kina Polskie”. Tablica jest wyrazem uznania dla jego pasji, wiedzy i oddania kulturze.

Jubileusz był również okazją do uhonorowania Centrum Kultury Filmowej „Stylowy” oraz jego pracowników. Instytucja otrzymała Srebrny Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” oraz Odznakę Honorową „Zasłużony dla Województwa Lubelskiego”. Przyznano również Nagrody Województwa Lubelskiego w zakresie kultury i sztuki pracownikom CKF „Stylowy” – Małgorzacie Stępniewskiej i Tomaszowi Jagiemu. Nagrodę Prezydenta Miasta Zamość otrzymał Marian Świątkowski. Dwunastu pracowników kina zostało uhonorowanych za wieloletnią pracę.

Jubileusz stał się także okazją do przypomnienia 100-letniej historii zamojskiego kina. Opowiedziano ją oczywiście językiem filmu – w specjalnie przygotowanym dokumencie w reżyserii Anny Dudy. Stuletnie dzieje „Stylowego” przybliżyli również członkowie Zamojskiego Towarzystwa Fotograficznego. Prezentowana w Galerii Fotografii „Stylowy” wystawa to fotograficzny hołd złożony reliktom przeszłości – wysłużonym projektorom, obiektywom czy taśmie filmowej.

Uroczystość zakończył premierowy pokaz filmu „Lalka” w reżyserii Macieja Kawalskiego, będący symbolicznym powrotem do tego, co od stu lat stanowi istotę „Stylowego” – wspólnego przeżywania historii opowiadanych na wielkim ekranie.